اشیا در هر زمان، آن‌گونه که هستند پدیدار می‌شوند. اما این لزوما به دلیل خود زمان نیست، بلکه به‌واسطه فراهم بودن شرایط مناسب است.
— تی. کی. وی. دسیکاچار
گاهی تصور می‌کنیم برای تغییر، رشد یا رسیدن به مرحله‌ای تازه، فقط باید زمان بگذرد. فکر می‌کنیم اگر به اندازه کافی صبر کنیم، توانایی‌های ما شکوفا می‌شوند، موانع کنار می‌روند و آنچه انتظارش را می‌کشیم سرانجام اتفاق می‌افتد.
اما آیا گذر زمان به‌تنهایی برای دگرگونی کافی است؟
در نگاه عمیق‌تر به تمرین یوگا، زمان تنها یکی از عوامل است. آنچه امکان تغییر را فراهم می‌کند، مجموعه‌ای از شرایط است که به‌تدریج در کنار یکدیگر شکل می‌گیرند.
برای مثال، ممکن است سال‌ها یک آسانا را تمرین کرده باشیم، اما صرف تکرار آن لزوما به معنای پیشرفت نیست. گاهی لازم است شیوه اجرایمان را بازبینی کنیم، به جهت حرکت و کیفیت کنش‌ها توجه بیشتری داشته باشیم، از ابزار مناسب استفاده کنیم یا توالی تمرین را تغییر دهیم. در چنین شرایطی، همان آسانایی که مدت‌ها با آن آشنا بوده‌ایم، می‌تواند تجربه‌ای تازه و عمیق‌تر برایمان ایجاد کند.
در سبک آینگار یوگا، تنوع اجرای آساناها، اهمیت دقت، توالی، استفاده هوشمندانه از ابزارها و آماده‌سازی تدریجی بدن و ذهن را می‌توان از همین زاویه نیز درک کرد. هدف فقط انجام دادن یک وضعیت نیست. بلکه فراهم کردن شرایطی است که در آن، کیفیت تازه‌ای از آگاهی، تعادل و پایداری امکان ظهور پیدا کند.
این موضوع به زندگی روزمره نیز مربوط است. شاید برای رسیدن به آرامش، تنها به زمان نیاز نداشته باشیم. بلکه لازم باشد شرایطی فراهم کنیم که آرامش در آن امکان شکل‌گیری داشته باشد. مکث کردن، دیدن عادت‌های ذهنی، توجه به نیازهای واقعی و تغییر برخی از الگوهای تکراری.
پس شاید پرسش مهم این نباشد که: چقدر زمان گذشته است؟
بلکه این باشد:
چه شرایطی را فراهم کرده‌ایم تا امکان دگرگونی پدیدار شود؟
تمرین آگاهانه، فقط منتظر ماندن برای تغییر نیست. مشارکت هوشمندانه در فراهم کردن شرایط آن است.
